Líf námsmannsins og móðurinnar að sumri

Þegar ég var að byrja að blogga fyrr í sumar talaði ég um að ég ætlaði að gera eitthvað af því að læra í sumar. Ég er búin að vera að lesa fyrir kúrs þar sem meðaleinkunnin er yfirleitt á milli fimm og sex. Ég stefni á að ná góðri einkunn! Kúrsinn heitir Saga sálfræðinnar. Er ekki bara ágætt að vera búin að lesa eina 300 síðna bók og komin á bls 258 í annarri 500 síðna bók? Allavega er ég þokkalega sátt svona miðað við að vera í vinnu og síðan allt góða veðrið sem kallar á mann að fara út úr húsi.

Nú er liðinn mánuðu síðan tvö barnanna minna fóru til pabba síns sem býr erlendis. Ég og sú elsta sem ekki fór vegna vinnu, erum búnar að eiga góðan tíma saman. Það er svo dýrmætt að geta gefið börnunum tíma, spjallað, gert eitthvað skemmtilegt, hlegið og bara verið saman á fallegum sumardögum. Ég hlakka mikið til að hitta strákana mína aftur. Rosalega getur maður saknað þessara barna. Stundum verður manni næstum illt inni í sér af söknuði. Það er aftur á móti ekki alslæmt því þá finnur maður enn betur hvað er það dýrmætasta sem maður á.

Þessi tvö hlutverk mín sem ég hef rætt um hér eru skipta mig bæði miklu máli. Ég valdi það að gerast námsmaður og sé ekki eftir því þrátt fyrir ýmsa ókosti sem fylgja því. Kostirnir eru fleiri! Ég fann loksins það sem mig langaði að læra og það verður ekki aftur snúið. Ég ætla að komast upp á þetta fjall - það er enn spölur eftir en ég er farin að sjá í toppinn þarna einhvers staðar.
Foreldrahlutverkið er eflaust mikilvægasta, erfiðasta og mest gefandi hlutverk sem manni hlotnast á lífsleiðinni. Þvílík ábyrgð sem manni er falin - að móta aðra manneskju og koma til manns. Vonandi tekst manni sem best til í því ...

Eigið góðan dag!

 

 

Herjólfur og ógleðin - oj barasta ...

Bara tær snilld! Hálftími er örugglega of stuttur tími til að verða sjóveikur. Ég bjó í Eyjum sem krakki og fór ófáar ferðirnar í Herjólfi í alls konar veðrum. Í mörg ár þurfti ég ekki annað en hugsa um Herjólf, þá varð mér óglatt - oj barasta ...

Til hamingju Eyjamenn!

Herjólfur í Landeyjahöfn

Staða námsmanna hér versnar og versnar

Ég hélt eitt augnablik, þegar ég las fyrirsögnina að einhver ætlaði að fara að styrkja okkur íslenska námsmenn hér á landi. En nei, auðvitað gat það ekki verið. Maður hefur ekki séð að hér ríki nokkur skilningur á mikilvægi menntunar. Okkur námsmönnum er að minnsta kosti gert sífellt erfiðara fyrir að vera í námi.

Auðvitað veit maður að það er kreppa. Aftur á móti veit maður líka að þetta er alltaf spurning um forgangsröðun. Ef ráðamenn hefðu sterka sannfæringu fyrir því að menntun væri langtímafjárfesting myndu þeir þá ekki reyna allt, allt, allt til að gæta þess að fólk gæti stundað nám?

Við erum hér með Lánasjóð íslenskra námsmanna sem vill helst ekki lána námsmönnum. Á þeim bæ er reglunum breytt án fyrirvara og sett inn ný skilyrði sem margir geta ekki uppfyllt svo ekki þurfi að lána eins mörgum eins mikið.

Það er orðið mun dýrara fyrir fólk að fara í kvöldskóla á framhaldsskólastigi en áður. Búið er að afnema rétt námsmanna til atvinnuleysisbóta á sumrin. Verið er að breyta reglum um upptökupróf þannig að deildir í HÍ geta sleppt hefðbundnum upptökuprófum og nemandi á þá ekki kost á því fyrr en að ári. Ég gæti haldið áfram en læt hér staðar numið.

En aftur að fréttinni. Til hamingju þið íslensku námsmenn erlendis sem fáið styrk, þið þurfið örugglega á honum að halda!

 

Íslenskir námsmenn styrktir

Á grænum grundum lætur hann mig hvílast ...

Um daginn deildi ég þessum fallega texta með gamalli veikri konu. Hún var svo þakklát að ég hef sjaldan vitað annað eins. Þessi orð gáfu henni greinilega mikið.

 

Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta.

Á grænum grundum lætur hann mig hvílast
leiðir mig að vötnum þar sem ég má næðis njóta.

Hann hressir sál mína, leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.

Jafnvel þótt ég fari um dimman dal óttast ég ekkert illt
því þú ert hjá mér ...

Sálmur 23

 

 Megi Guð og gæfan fylgja þér!

 

 

 

Pirringur út í lögguna ...

Ef sá sem ók hraðast var á 121 km hraða, hvað ætli hinir hafi ekið hratt, 100, 110? Vá, ætli það sé svona gífurleg hættulegt í besta færi á fáfarinni brautinni. Hvernig er það, má lögreglan sekta mann ef maður er bara rétt yfir? Er ekki eitthvað öryggisbil þarna vegna ónákvæmni mæla og svoleiðis? Nú er ég ekkert á móti því að lögum og reglum sé framfylgt en smá sveigjanleiki í bestu aðstæðum er held ég alveg í lagi.

Lenti í því einu sinni að vera sektuð þegar ég ók um seint að kveldi í sakleysi mínu vil ég segja. Ég segi sakleysi vegna þess að ég var á það litlum hraða að mér datt ekki einu sinni í hug þegar ég var stöðvuð að það væri vegna hraða. Hélt að það væri eitthvað allt annað í gangi.

Þetta var í Lindarhverfinu á veginum sem liggur í gegnum hverfið upp hæðina. Ég geri ráð fyrir að ég hafi verið á svona 60 km hraða. Mér datt ekki til hugar að það væri minni hámarkshraði á svona stórum vegi og man ekki til þess að hafa séð neinar hraðamerkingar. Þekkti mig ekki í þessu hverfi. Vá hvað ég varð reið!

Ellefu sektaðir á Reykjanesbraut

Hversdagshetjur eins og þessi maður

Gaman að sjá svo jákvæða frétt um mann sem ekki gefst upp. Það hlýtur að vera mikið áfall að missa allt sitt í bruna. Hann hefði auðveldlega getað gefist upp og hætt í þessum bransa.

Flott hjá VB-Landbúnaði að færa honum útungunarvél. Vonandi taka fleiri fyrirtæki og stofnanir sér það til fyrirmyndar að styðja við fólk sem sýnir hugrekki og hefur hugsjón.

Það eru eflaust margar hversdagshetjur allt í kringum okkur sem hefðu alveg þörf fyrir stuðning og hvatningu til að halda áfram að berjast. Verum nú góð við hvert annað, brosum og segjum eitthvað fallegt við náungann. Höldum svo áfram baráttunni og gefumst aldrei upp.

Það sem gerir mann að hetju er ekki endilega það að vera alltaf "hyper"hugrakkur. Hetjur halda áfram þegar aðrir myndu gefast upp. Þær halda áfram örlítið oftar og örlítið lengur en hinir, einn dag í einu, aftur og aftur, einu sinni enn ...

Ég sá netfangið hans á heimasíðunni svona fyrir þá sem vilja senda honum hvatningu í pósti :) [e-mail]

Missti allt sitt í stórbruna

Getið þið nýtt ykkur þetta? Ég vona það!

Af hverju verður maður alltaf tortrygginn þegar maður heyrir jákvæðar fréttir eins og þessa? Maður á einhvern veginn aldrei von á nokkru öðru en því að verið sé að reyna að taka af manni allt sem hægt er. Sennilega er það traustið á stjórnvöldum sem er farið út um gluggann. Þá er ég ekkert frekar að tala um þessa ríkisstjórn en þá síðustu.

Kannski þarf maður að reyna að verða aðeins jákvæðari ... þetta er gott mál svo langt sem  nær. Það hljóta að vera einhverjir sem geta farið út í endurbætur á húsnæði sínu þó að það sé varla hátt hlutfall þeirra sem eiga fasteign. Ef ég væri í þeirra hópi myndi ég drífa í pallinum og fleiru sem hefur þurft að bíða enda ekki slæmt að fá endurgreiddan virðisaukaskatt af vinnu iðnaðarmannanna og að fá skattaafslátt. Vonandi fá einhverjir iðnaðarmenn vinnu út á þetta.

Hvað segið þið bloggarar og aðrir, getið þið nýtt ykkur þetta?

 

Hvatt til framkvæmda

Dröslumst nú niður að Seðlabanka í hádeginu!

Mér léttir að heyra af mótmælunum. Við megum ekki láta hvaða vitleysu sem er yfir okkur ganga.

Með lögum skal land byggja!

Mótmælt við Stjórnarráðið

Hefur þú lært hjálparleysi?

Mér finnst sálfræði einstaklega áhugavert fag. Ég man í einum af fyrstu tímunum mínum í sálfræðinni í HÍ þar sem ég upplifði þessa sterku "hér á ég heima" tilfinningu. Þetta var það sem ég vildi læra. Síðan hef ég setið í mörgum mörgum tímum misskemmtilegum en aldrei séð eftir því að hafa valið mér þetta fag. Mig langar að segja ykkur frá tilraun sem við lásum um á fyrsta árinu.

Seligman og Maier gerðu fræga tilraun á hundum árið 1967. Þessi tilraun hefur verið margendurtekin með mismunandi tilbrigðum. Hundar voru settir í sérstakt búr og svo var straumi hleypt á.  Annar hópurinn gat ýtt á rofa með trýninu til að stöðva strauminn. Hinn hópurinn hafði aftur á móti ekki þann möguleika og hafði því enga stjórn á aðstæðum. Þess var gætt að báðir hóparnir fengju alveg jafn mikinn straum í nákvæmlega jafn mörg skipti.

Í næsta hluta tilraunarinnar var hundunum kennt að þeir gætu forðað sér frá straumnum með því að hoppa yfir lítinn skilvegg yfir í hinn enda búrsins. Stuttur tónn var spilaður áður en straumur var settur á. Hundarnir sem höfðu getað  forðað sér í fyrri hluta tilraunarinnar lærðu að gera þetta fljótt og vel. Þeir hegðuðu sér áfram eins og hundar gera, hlupu um, geltu við og við o.s.frv. Hundarnir sem ekki höfðu haft neina stjórn áttu erfitt með að læra þetta. Þeir urðu fljótlega mjög óvirkir, lögðust niður, vældu og reyndu ekki að forða sér. Þeir virtust hafa gefist upp. Þeir höfðu lært hjálparleysi.

Seligman vildi meina að þetta lærða hjálparleysi sem sást svo glöggt hjá hundunum ætti mikið skilt við þunglyndi í mönnum og hugsanlega væri hér komin ein skýring á þunglyndi. Þetta hljómar skynsamlega og þegar ég fór að velta þessu fyrir mér fannst mér ég sjá skýringu á ýmsu bæði hjá sjálfri mér og öðrum. Maðurinn er aftur á móti flókin skepna og það er svo margt sem taka þarf með í reikninginn. Við höfum til dæmis mismunandi skapgerð sem hlýtur að hafa áhrif á það hvernig við tökumst á við alls konar aðstæður í lífinu sem við höfum ekki stjórn á. Sumir eru þannig að þeir gefast bara ekki upp hvað sem tautar og raular.

Það eru sennilega margar og mismunandi ástæður fyrir þunglyndi manna. Það er erfitt að segja til um ástæður en eitt af einkennum þunglyndis er aðgerðarleysi og upplifunin á því að hafa ekki stjórn á aðstæðum. Stundum er hægt að brjóta vítahring þunglyndis með því að byrja á að ráðast á einhver einkennanna. Við getum sem betur fer lært nýja hegðun og nýja hugsun þó að oft sé erfitt að brjótast upp úr gömlu fari!

Ég hef sjálf reynt að nýta mér þessa þekkingu með því að gera eitthvað sem gefur mér þá upplifun að ég sé við stjórnvölinn þegar drungalegir dagar koma. Stundum nægir mér að gera eitt atriði á „to do listanum“ en stundum þarf ég að vera á fullu allan daginn til að hressa sálartetrið við. Það er svo margt sem við getum gert sjálf til að bæta líðanina. Gerum það sem við getum en verum ekki hrædd við að leita okkur hjálpar ef þess gerist þörf!

 

 

Áfram unga fólk!

Mér hálfleiðast svona alhæfingar. Ef þetta er rétt, af hverju ætli unga fólkið sé þá svona? Ætli það sé ekki vegna umhverfisins sem eldra fólkið hefur mótað (eins og þessi sem er að gagnrýna)? Einhver ætti að skrifa grein um það hvernig hægt er að skapa hvetjandi umhverfi sem stuðlar að breyttri hegðun þeirra sem ekki  nenna að vinna hvort sem þeir eru ungir eða aldnir!

 

 

 

 

 

 

Ungt norskt fólk nennir ekki að vinna